skanowanie: 'ŻURAWIEJKI' Michał Choczaj http://www.zurawiejki.horsesport.pl/

Instrukcja taborowa. Cz. 1 Składniki taboru.

ROZDZIAŁ B. POJAZDY.

2. Opis pojazdów.

a. Pojazdy taborowe.

Pojazdy taborowe służą do przewożenia wszelkich przedmiotów i materjałów, stanowiących zaopatrzenie wojska: żywności, paszy, amunicji, opału, materiałów budowlanych i t. p.

20. Wóz taborowy wz. 19.

System rozworowy. - Rozstaw kół 110 cm. - Rozstaw osi 225 cm. - Średnica kół przednich 80 cm, tylnych 110 cm. - Orczyca stała lub ruchoma. - Hamulec sanicowy.

Ciężar własny 380 kg. - Pojemność około 1 m3. - Nośność 600 kg*). - Kąt zwrotności 30°. - Kąt giętkości w dyszlu wgórę 15°, wdół 0°.


*) Nośność teoretyczna wynosi więcej; liczby podane w opisach określają właściwie dopuszczalne najwyższe obciążenie.


Wóz taborowy wz. 19 składa się z podwozia i nadwozia.

Podwozie (rys. 20) składa się z części przedniej i tylnej, połączonych z sobą przez rozworę.

Podwozia część tylna składa się z osi, i dwóch kół (tylnych), progu, ławki z dwiema kłonicami, wideł oraz okucia (rys. 21).


Rys. 20. Rys. 21. Rys. 22.

mój przypis (MC) Brakujące rysunki 20, 21 i 22 otrzymałem dzięki uprzejmości kol. Mariusza Filipkowskiego.
Aby można było dostrzec szczegóły rysunki powyższe muszą być dosyć duże, a więc i pamięciożerne (w sumie około 313kb); umieściłem je więc na oddzielnej stronie, otwieranej w nowym oknie przeglądarki a tutaj widodoczne są tylko miniatury, które nie zabierają dużo czasu przy ładowaniu. Podobnie zresztą w oryginale Instrukcji ilustracje te są umieszczone na wkładce.

Oś z żelaza zlewnego, długości 140 cm. Średnia osi o przekroju prostokątnym przechodzi po obu końcach w okrągłe tarcze czyli opory, w dalszym zaś ciągu w stożkowe czopy o okrągłym przekroju, mające na końcu po dwa pionowe otwory.

Na czopach osi są osadzone koła. Obwód koła, złożony z 6 odcinków czyli dzwon, jest połączony z częścią środkową koła czyli piastą zapomocą 12 szprych. Dzwono ma z jednego końca występ - czop, z drugiego zaś wgłębienie - wpust. Czop jednego dzwona jest wsadzony we wpust drugiego w ten sposób złożony całkowity obwód. Szprycha ma z jednego końca czop dzwonowy, z drugiego czop piastowy. Czopem piastowym osadzona jest w gnieździe piasty a czopem dzwonowym w gnieździe dzwona. Piasta, odpowiednio obtoczony, krótki a gruby wałek drewniany, ma wzdłuż swej osi wydrążony okrągły otwór, w którym osadzona iest żeliwna tuleja. Zwężone końce piasty wzmocnione są opaskami żelaznemi, zwanemi pierścieniami piastowemi (1), środkowa, grubsza jej część, z obu stron gniazd szprychowych, węższemi opaskami, zwanemi tradynkami (2). Obwód koła ściągnięty jest obręczą żelazną.

Przed spadaniem z osi chroni koło żelazna czapka, nałożona na czop osi i umocowana zapomocą motyczki z przetyczką. Przetyczka jest zabezpieczona przed wypadnięciem przez zatyczkę.

Na średnią osi jest nałożony wyżłobiony od spodu próg tylny (3), mający z wierzchu trzy wcięcia poprzeczne, dwa skrajne do osadzenia ramion wideł, środkowe zaś na rozworę. Wzdłuż progu jest nałożona ławka tylna (4), mająca od spodu odpowiednie do progu wcięcia poprzeczne. W obu końcach ławki, okutych opaskami, są wycięte skośne otwory do osadzenia kłonic. Oś, próg, widły i ławka są związane z sobą czterema ściągaczami ławki (5), a końce osi i progu ponadto dwoma ściągaczami progu (6).

Osadzone w ławce kłonice tylne (7) stanowią oparcie dla boków skrzyni. Na górnych końcach kłonic umocowane są uchwyty luśniowe (8), przytrzymujące górne końce luśni. - Luśnie (9) są to pręty żelazne, wspierające kłonice. Dolny koniec luśni jest nałożony na koniec osi; okrągłe ucho luśni wchodzi na motyczkę między jej występ a przetyczkę.

Widły (10) są wykonane z belki, do połowy rozciętej wzdłuż i rozgiętej w dwa ramiona. Ramiona są osadzone w skrajnych wcięciach progu i ławki. Połączenie wideł z osią wzmacniają dwa żelazne łączniki (11), przykręcone jednym końcem do trzona wideł, drugim zaś założone na ramiona ściągaczy progu. Trzon wideł ma od spodu wyżłobienie do przytrzymywania rozwory; na końcu zaopatrzony jest w sprężynę z zębem (12).

Rozwora (13) łączy z sobą obie części podwozia. Jej koniec tylny osadzony jest w środkowem wcięciu progu i ławki; wysunięciu się zapobiega przetyczka rozwory. Poza tem połączona jest z tylną częścią podwozia zapomocą zwirki (14), t. j. żelaznej opaski, zachodzącej na sprężynę z zębem, umieszczoną na końcu trzona wideł. - Przedni koniec rozwory, okuty opaską, wsunięty jest między ramiona żelaznej kuny rozwory (15) i umocowany ruchomo sworzniem kuny (16), zabezpieczonym przed wypadaniem przez zatyczkę. Dalsza część, t. zw. szyjka kuny (17), wpuszczona w środkowe wcięcie w górnej powierzchni progu przedniego, jest przymocowana do niego sworzniem skrętu (18).

Podwozia część przednia składa się z osi, dwóch kół (przednich), progu, ławki, śnic z podymą, kierownika z dwiema kłonicami, orczycy z orczykami, dyszla oraz okucia.

Oś przednia nie różni się od tylnej. Koła mają mniejszą średnicę. Czapki utrzymywane są na czopach osi zapomocą odmiennych przetyczek z główką; główkę stanowi okrągła płytka do oparcia stopy przy wsiadaniu.

Średnia osi jest okryta z wierzchu progiem przednim. W środkowem wcięciu progu umocowana jest sworzniem skrętu kuna rozwory; wcięcie to jest zabezpieczone przed wycieraniem przez okucie z blachy. We wcięciach bocznych są osadzone śnice (19). Na śnice jest nałożona odpowiedniemi wcięciami ławka przednia. Związanie osi, progu i ławki jest takie same, jak w tylnej części podwozia. Tylne końce śnic złączone są podymą (20), okutą z wierzchu blachą. Podyma opiera się górną swą powierzchnią o przechodzącą ponad nią rozworę, usztywniając w ten sposób całe podwozie w kierunku pionowym. Przednie końce śnie uchwycone są w opaskę (21) oraz w dwie kuny wpustu dyszlowego (22), Do śnic przykręcone są żelazne łuki zwrotnic (23), oparte w środku na ławce. - Śnice wraz z podymą tworzą trójkąt, którego wierzchołkiem jest wpust dyszlowy a podstawą podyma.

Na ławce przedniej leży kierownik (24), który w skośnych otworach na obu końcach, okutych opaskami, ma osadzone kłonice przednie (25), wzmocnione z zewnątrz żelaznemi podpórkami (26) zamiast luśni. W czasie zmiany kierunku (skrętu przedniej części podwozia) ma kierownik, pozostający w miejscu, oparcie na łukach zwrotnic. Kierownik przymocowany jest ruchomo do ławki i progu sworzniem skrętu (18), przepuszczonym pionowo przez kierownik, ławkę, szyjkę kuny rozwory i ucho do sworznia, przykręcone do progu.

Pierwszą od strony dyszla kuną wpustu dyszlowego przytwierdzona jest do śnic orczyca stała (27). Końce jej są przymocowane ponadto do ściągaczy progu dwoma prętami żelaznemi, t. zw. ciągłami (pojedyńczemi - 28). Koniec każdego ciągła, osadzony w orczycy, jest wygięty w półokrągłe ucho do orczyka (29). - O ile orczyca jest ruchoma, zawiesza się ją pod wpustem dyszlowym na haku do orczycy, przytwierdzonym do pierwszej od strony dyszla kuny wpustu dyszlowego. - W uchach orczycy zawieszone są orczyki. Końce orczyków mają wcięcia do założenia postronków.

Dyszel jest to drąg długości około 3,5 m. Grubszy jego koniec, czworokątnie obciosany, wsuwa się we wpust dyszlowy, umocowując go w kunie wpustu zapomocą przetyczki dyszla. Przedni koniec dyszla ma okucie z blachy. Dolna część przedniego okucia dyszla kończy się hakiem doprzęgowym, a u spodu wygięta jest w występ, który wraz z osadzonym w górnej części okucia lonikiem stanowi oparcie dla ogniwa dyszlowego naszelnika.

Nadwozie stanowi skrzynia długości ogólnej 300 cm, długości użytecznej (t. j. od kozła do zasuwy) 240 cm, szerokości górą 85 cm a dołem 57 cm, wysokości 60 cm. Składa się z dwóch boków, dennicy z podnóżem, kozła i zasuwy (rys. 22).

Bok skrzyni jest drabinką, poszytą od wewnątrz deskami, a składa się z dwóch drągów, górnego i dolnego (30), połączonych z sobą siedmioma sponami (31) oraz związanych dwoma ściągaczami boków (32). W poszyciu są wycięcia do uwiązania płachty.

Dennica oraz zasuwa (33) są wykonane z desek, połączonych poprzeczkami. Przód dennicy tworzy ukośne podnóże (34) kozła; ztyłu przytwierdzone są uchwyty do koła zapasowego (rys. 23).

Kozioł jest to skrzynka o przekroju wnętrza skrzyni wozu, szerokości 25 cm, z otwieranem wgórę wiekiem. Kozioł służy za siedzenie woźnicy; wewnątrz pomieszcza się przedmioty dodatkowe i przybory końskie.

Zasuwa i kozioł mogą być wyjmowane.

Górne drągi skrzyni, okute na końcach opaskami, usztywnione są między sobą dwoma ściągaczami skrzyni, przednim i tylnym (35). Dolne drągi związane są w środku ściągaczem z rączką. Do drągów górnych są przymocowane po dwa ucha do kłonic (36) i po cztery ucha do pałąków (37) pod płachtę.

Skrzynię nakłada się na podwozie, wsuwając końce kłonic (przednich i tylnych) w ucha do kłonic.

W celu uniknięcia zbytniego rozpędu wozu (zwłaszcza silnie obciążonego) na znaczniejszych spadach drogi służy hamulec. Jest nim żelazna sanica (rys. 19) na łańcuchu odpowiedniej długości, przytwierdzonym do trzona wideł. Sanica składa się z podeszwy (a) i dwóch niskich boków (b). W razie potrzeby podkłada się ją pod jedno z kół, unieruchamiając je.

Zaprząg parokonny.

Wyposażenie wozu. Na całkowite wyposażenie wozu taborowego składa się: wyposażenie jednostkowe i wyposażenie zbiorowe. Pod wyposażeniem jednostkowem rozumieć należy przedmioty, należące do każdego poszczególnego wozu; pod wyposażeniem zbiorowem natomiast te przedmioty, które należą do większego, ilościowo ściśle określonego zespołu wozów.

Do wyposażenia wozu taborowego wz. 19 należy w zasadzie sprzęt następujący:

taborowy: płachta na wóz, pałąki pod płachtę, linka do płachty, sznurek pomocniczy, linka pomocnicza, puszka na smar, latarnia wozowa, (jako części zapasowe:) czapka na oś, motyczka z przetyczką, przetyczka z główką, zatyczki, pałąk pod płachtę, orczyk, orczyca, dyszel, koło przednie, koło tylne;

saperski: łopata, oskard, topór, piła.

Skład wyposażenia określają ogłaszane okresowo tabele należności.

Płachta na wóz nakrywa ładunek i chroni go od kurzu oraz wpływów atmosferycznych. Wykonana jest z brezentu. Wzdłuż boków są otwory, obramowane metalowemi pierścieniami, do przewleczenia linki. - Nie wszystkie płachty, używane obecnie, są ściśle dostosowane do wozu taborowego wz. 19; mogą też różnić się szczegółami wykonania (obręby zamiast otworów z pierścieniami).

Pałąki pod płachtę podtrzymują nad skrzynią wozu rozpostartą płachtę. Są to pałąkowato wygięte, drewniane listewki, osadzane końcami w ucha do pałąków (przy górnych drągach skrzyni). Do ustalenia w uchach zaopatrzone są w sprężynki.

Linka do płachty, długości 8 m, z uchem na końcu, służy do przywiązania płachty do skrzyni wozu.

Sznurek pomocniczy, długości 5 m, służy do powiązania i usztywnienia założonych pałąków pod płachtę.

Linka pomocnicza patrz § 148.

Puszka na smar jest to okrągła puszka blaszana, zamykana szczelnie zapomocą wieczka na zawiasach. Na wieczku znajduje się ruchome ucho. Pojemność około 1 kg.

Latarnia wozowa przeznaczona jest do oświetlenia stajni, wagonu kolejowego lub drogi.

21. Wóz taborowy typu niemieckiego M. 95.

System sworzniowy. - Rozstaw kół 153 cm. - Rozstaw osi 205 cm. - Średnica kół 122,4 cm. - Orczyca stała. - Hamulec tarciowy-korbowy, uruchamiany z kozła z prawej strony.

Ciężar własny 510 kg. - Pojemność około 1,5 m3. - Nośność 750 kg. - Kąt zwrotności 53°. - Kąt giętkości w dyszlu w górę 17°, wdół 21°.

Wóz taborowy typu niemieckiego (rys. 24) jest pojazdem bez rozwory.

Tylną część podwozia stanowi oś z kołami, okryta z wierzchu progiem, część przednią oś z kołami, wpust dyszlowy, łuki skrętowe, sworzeń skrętu z gniazdem, orczyca z orczykami i dyszel. Obie części jednoczy skrzynia, przymocowana na stałe do osi tylnej a z przednią częścią podwozia połączona ruchomo zapomocą sworznia, przepuszczonego przez dno skrzyni (kozła). Gniazdo sworznia osadzone jest na tyle wpustu dyszlowego. - Tego rodzaju połączenie powiększa znacznie giętkość w podwoziu i w dyszlu. Skręt ułatwiają dwa żelazne łuki, ślizgające się po sobie a przytwierdzone jeden do wpustu dyszlowego a drugi do dna skrzyni.

Skrzynia jest nierozbieralna, długości (ogólnej) 250 cm, szerokości (wtyle) 115 cm a wysokości 85 cm. Składa się niejako z dwóch części, przedniej - węższej o bokach ukośnie podciętych ku dołowi i tylnej - szerszej o ścianach pionowych. Przód skrzyni stanowi kozioł w kształcie skrzynki, otwierany wprzód, z oparciem, które równocześnie jest przednią ścianą właściwej skrzyni. Tylną ścianę skrzyni (zasuwę) można wyjmować. Koła mają piasty bądź metalowe, bądź drewniane, obwody o składzie rozmaitym, szprych 12, Na osi utrzymywane są przez czapki i przetyczki z zatyczkami.

Orczyca stała jest przymocowana do wpustu dyszlowego oraz połączona z osią zapomocą dwóch ciągieł (pojedyńczych). Orczyki z uchami, okute w całości blachą.

Przednie okucie dyszla (oryginalne) ma na pierścieniu łańcuchy dyszlowe, zakończone hakami.

Wyposażenie jak w § 20.

Zaprząg parokonny.

3. Pakowanie pojazdów.

62. Skład pakunku.

Pakowaniem pojazdu nazywa się pomieszczenie na nim wszystkich tych przedmiotów, które nie stanowią właściwego ładunku a mimo to muszą być zabrane i przewiezione.

Pakowaniu podlegają:

wyposażenie pojazdu (jednostkowe i zbiorowe),

przedmioty dodatkowe do uprzęży,

sprzęt pomocniczy do pielęgnacji koni (przybory końskie),

pasza dla koni,

oporządzenie i żywność woźnicy.

Oporządzenie i żywność woźnicy są spakowane w plecaku (tornistrze) według "Instrukcji o sposobie noszenia wyposażenia szeregowych piechoty". Płaszcz jest przytroczony do plecaka (tornistra) albo noszony przez woźnicę, przełożony przez prawe ramię na lewy bok.

Przepisową porcję owsa wsypuje się do worka na owies.

63. Wozy.

Wyposażenie wozu - patrz § 20, przedmioty dodatkowe do uprzęży - patrz § 109, przybory końskie - patrz Rozdział F. "Sprzęt pomocniczy" - według ogłaszanych okresowo tabel należności.

Wozy taborowe. Na skrzyni wozu taborowego wz. 19 należy umieścić dodatkowe przyczepy według rysunku 44 - 47.

mój przypis (MC) Aby można było dostrzec szczegóły rysunki powyższe muszą być dosyć duże, a więc i pamięciożerne (w sumie około 270kb); umieściłem je więc na oddzielnej stronie, otwieranej w nowym oknie przeglądarki a tutaj widodoczne są tylko miniatury, które nie zabierają dużo czasu przy ładowaniu. Podobnie zresztą w oryginale Instrukcji ilustracje te są umieszczone na wkładce.
mój przypis (MC) Uwaga! Rysunki po zeskanowaniu nie zachowują podanej na nich skali!

Wszystkie przedmioty wyposażenia należy rozmieścić jak następuje.

Na skrzyni wozu.

Pałąki pod płachtę zakłada się końcami w ucha do pałąków (przy górnych drągach skrzyni) w ten sposób, aby wysokość ich, mierzona na prostopadłej od najwyższego punktu do górnych drągów skrzyni wynosiła 50 cm. W braku sprężynek na pałąkach należy do ustalenia ich w uchach użyć klinów drewnianych. Poziome usztywnienie założonych pałąków uskutecznia się zapomocą sznurka pomocniczego. Sznurek wiąże się jednym końcem do pierścienia (jak F), wkręconego od zewnątrz na środku zasuwy, następnie przewiązuje nim kolejno każdy pałąk w najwyższym punkcie, naciągając silnie; drugi koniec sznurka należy przywiązać na środku do przedniego ściągacza skrzyni (tuż za kozłem)*). Oba węzły końcowe powinny być łatwe do rozwiązania.


*) Przy wozie taborowym typu niemieckiego należy w tym celu wkręcić pierścień od wewnątrz na środku oparcia kozła.


Płachtę rozpościera się na pałąkach i przymocowuje do boków skrzyni zapomocą linki do płachty. Linkę przeciąga się przez otwory w przednim (krótszym) boku (lub przez obręb) płachty, fałdując płachtę na szerokość skrzyni wozu. Dalej prowadzi się linkę nazewnątrz wzdłuż prawego boku skrzyni, przewlekając kolejno przez otwory w płachcie do wewnątrz, wokół drąga górnego i znowu nazewnątrz przez wycięcie w poszyciu i tenże sam otwór w płachcie. Z tylnym (krótszym) bokiem płachty postępuje się jak z przednim. Po opasaniu lewego boku skrzyni związuje się końce linki po lewej stronie kozła węzłem łatwym do rozwiązania **).


**) Przy wozie taborowym typu niemieckiego przewleka się linkę do płachty, zamiast wokół górnych drągów, przez pierścienie, wkręcone w spony poniżej górnych drągów skrzyni. Ewentualnie przymocowuje się płachtę, przesuwając przez otwory nazewnątrz wspomniane pierścienie i przeciągając przez nie łańcuszki do płachty, przytwierdzone końcami do boków skrzyni (przy koźle) a zamykane poza zasuwą na kłódkę.


Latarnię wozową zawiesza się rączką na przyczepie (B) po lewej stronie na przedzie wozu i przypina rzemieniem (A).

Orczycę zapasową umieszcza się po lewej strome wozu na przyczepach (C), przytwierdzonych do trzeciej i piątej spony (tuż pod górnym drągiem), pierścieniem wdół. Przez pierścień przeciąga się linkę pomocniczą, którą się przywiązuje do przyczepu (D) na łopatę, zabezpieczając przez to orczycę od wypadnięcia z przyczepów podczas jazdy.

Orczyk zapasowy umieszcza się na ładunku tuż za kozłem.

Dyszel zapasowy umieszcza się po prawej stronie, grubszym końcem wprzód, na przyczepach, przytwierdzonych do kłonic (G i H) i do pierwszej spony (J). Celem uniemożliwienia wysuwania się dyszla w czasie jazdy przywiązuje się go linką pomocniczą do prawego pierścienia na tylnym końcu górnego drąga skrzyni (F); linkę okręca się dookoła końca dyszla i związuje węzłem łatwym do rozwiązania. Wysuwając się ku tyłowi, natrafia dyszel lonikiem na linkę, co nie pozwala mu dalej przesuwać się wstecz.

Koło zapasowe osadza się w uchwytach do koła zapasowego, poza zasuwą, wewnętrzną stroną piasty do zasuwy, w ten sposób, żeby jedna ze szprych była ustawiona prostopadle do dennicy. Następnie przywiązuje się koło linką pomocniczą. Złożoną we dwoje linkę zakłada się w prawy pierścień, wkręcony w górny drąg skrzyni (F), poczem przeprowadza ją pomiędzy szprychami, okrążając piastę od dołu, i przywiązuje do lewego pierścienia (F) węzłem łatwym do rozwiązania.

Łopatę umieszcza się z lewej strony wozu wzdłuż dolnego drąga skrzyni. Trzonek przechodzi przez przyczep przedni (D) przytwierdzony do czwartej spony, a koncha łopaty przez przyczep tylny (E), umocowany na piątej sponie. *)

Oskard umieszcza się po prawej stronie na dolnym drągu skrzyni przez osadzenie ostrza w przyczep przedni (K), przytwierdzony pomiędzy piątą i szóstą sponą, a trzonka w przyczep tylny obok czwartej spony (L). Jeżeli oskard nie da się dokładnie umieścić w przyczepach, należy przywiązać go linką pomocniczą, aby w czasie jazdy nie wyskoczył z przyczepów. *)

Topór umieszcza się w przyczepach (M i N) na przedniej ściance kozła od wewnątrz, ostrzem z prawej strony wdół a trzonkiem w lewą stronę. *)


*) Przy wozie taborowym typu niemieckiego patrz rys. 24.


Piłę, ujętą w ochraniacze, umieszcza się po prawej strome na trzeciej i czwartej sponie, pomiędzy przyczepami górnemi i dolnemi. W przyczepach utrzymują piłę dwie zatyczki.

Zapasowy pałąk pod płachtę wsuwa się pod płachtę łukiem wgórę, usztywniając końce między bokami skrzyni a ładunkiem.

Wiadro blaszane przywiązuje się trokiem w środku drugiego pałąka. Jeżeli przeszkadza ładunek, należy wiadro umieścić na ładunku.

Spakowany plecak (tornister) woźnicy, napełniony worek na owies oraz siano, związane linką do siana, umieszcza się na ładunku w tylnej części skrzyni.

W koźle.

Puszkę na smar kładzie się na dnie przy lewej ścianie kozła, po użyciu smaru zawsze dokładnie wytartą i zamkniętą, aby uniknąć walania innych przedmiotów.

Podkowy, związane drutem, zabezpieczone przed rdzewieniem i owinięte w słomę lub siano, na dnie, obok puszki na smar.

Podkownicę z hacelami, kluczem do haceli, podkowiakami, owiniętemi w szmatę, oraz motyczką, przetyczką, przetyczką z główką i zatyczkami) na puszce na smar.

Czapkę na oś obok podkownicy.

Szczotkę do koni i zgrzebło, złożone w ten sposób, żeby noże zgrzebła tkwiły we włosieniu szczotki, owinięte w ścierki do koni, na podkowach, obok podkownicy.

Postronki zapasowe, zwinięte w zwoje, na poprzedniej warstwie.

Linki pomocnicze (o ile nie są użyte do przywiązania przedmiotów wyposażenia), zwinięte w zwoje, obok postronków zapasowych.

Obroczniaki złożone ze zwiniętą linką do siana (o ile nie jest użyta do związania siana) na linkach i postronkach, jeden obok drugiego.

Kantary i łańcuchy stajenne obok obroczniaków.

Na pojazdach specjalnych (taczanka kawaleryjska) i osobowych (wóz sanitarny) pomieszcza się wyposażenie taborowe w skrzynkach na przybory końskie i przedmioty dodatkowe w podobny sposób. Sprzęt saperski oraz zapasowe koła, dyszle, orczyce i orczyki przewozi się na jednym z wozów taborowych właściwego oddziału.

Wyposażenie taborowe pojazdów technicznych rozmieszcza się i pakuje według zasad, ustalonych przez odpowiednie bronie lub służby.

64. Biedki.

Wyposażenie biedki - patrz § 24, przedmioty dodatkowe do uprzęży - patrz § 113, przybory końskie - patrz Rozdział F. "Sprzęt pomocniczy" - według ogłaszanych okresowo tabel należności.

Biedki taborowe. Płachtę zarzuca się na naładowaną biedkę (bez pałąków) i umocowuje zapomocą linki pomocniczej. Linkę przewleka się, podobnie jak przy wozie, wokół górnych drągów skrzyni. Drobne przedmioty układa się w koźle, podobnie jak w § 63; nie mieszczące się pod kozłem w przedniej części skrzyni.

Sprzęt saperski przewozi się wraz z zapasowemi orczykami, dysze1kami i kołami na jednym z wozów taborowych właściwego oddziału.

Biedki specjalne pakuje się w podobny sposób, wykorzystując jako pomieszczenie dla przedmiotów mniejszych kozioł (biedki saperskie i telefoniczna) lub skrzynkę na przybory końskie i przedmioty dodatkowe (biedka sanitarna).

W biedkach pod ciężkie karabiny maszynowe i pod amunicję do tych karabinów, jeżdżących zawsze parami, pomieszcza się wyposażenie taborowe oraz saperskie według "Instrukcji o sposobie noszenia wyposażenia szeregowych piechoty".

Zapasowe orczyki, dyszelki i koła przewozi się na jednym z wozów taborowych właściwego oddziału.



INSTRUKCJA TABOROWA, Część I Składniki taboru, Rozdział C Rzędy wierzchowe INSTRUKCJA TABOROWA, Część I Składniki taboru, Rozdział C Rzędy wierzchowe